Na czym polega limit kosztów finansowania dłużnego?
Limit kosztów finansowania dłużnego jest ograniczeniem w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z pozyskaniem i korzystaniem z kapitału obcego. Mechanizm ten co do zasady dotyczy podatników podatku dochodowego od osób prawnych i został uregulowany w art. 15c ustawy o CIT. Przepisy przewidują jednak określone wyłączenia, m.in. dla przedsiębiorstw finansowych oraz w odniesieniu do niektórych długoterminowych projektów z zakresu infrastruktury publicznej.
Ograniczenie ma zapobiegać nadmiernemu obniżaniu podstawy opodatkowania przez finansowanie działalności przede wszystkim długiem, np. kredytami, pożyczkami, obligacjami lub finansowaniem wewnątrzgrupowym. Limit może mieć zastosowanie zarówno do finansowania otrzymanego od podmiotów powiązanych, jak i od banków, instytucji finansowych lub innych podmiotów niepowiązanych.
Przepisy nie ograniczają pojęcia kosztów finansowania dłużnego wyłącznie do odsetek. Obejmują one wszelkie koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów środków finansowych i korzystaniem z tych środków. Katalog wskazany w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT obejmuje w szczególności odsetki, w tym odsetki skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową rat leasingowych, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych.
Jak oblicza się limit kosztów finansowania dłużnego?
Ograniczenie dotyczy tzw. nadwyżki kosztów finansowania dłużnego. Jest to kwota, o którą poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów przewyższają uzyskane przez niego przychody o charakterze odsetkowym. Jeżeli przychody odsetkowe równoważą albo przewyższają koszty finansowania, limit co do zasady nie ogranicza rozliczenia tych kosztów.
Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT podatnik wyłącza z kosztów uzyskania przychodów tę część nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, która przekracza wyższą z dwóch wartości: 3 000 000 zł albo 30% podatkowej EBITDA. Źródłem tych parametrów jest art. 15c ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT.
Podatkowa EBITDA jest obliczana według zasad wskazanych w art. 15c ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. W uproszczeniu uwzględnia wynik podatkowy przed uwzględnieniem kosztów finansowania dłużnego oraz odpisów amortyzacyjnych, przy jednoczesnym pomniejszeniu przychodów o przychody o charakterze odsetkowym. Nie należy utożsamiać jej automatycznie z EBITDA prezentowaną w sprawozdaniu finansowym, ponieważ obliczenie podatkowe opiera się na przychodach i kosztach rozpoznawanych dla celów CIT.
Nadwyżka kosztów finansowania dłużnego, która nie została zaliczona do kosztów podatkowych z powodu limitu, może zostać rozliczona w kolejnych pięciu latach podatkowych. Taką możliwość przewiduje art. 15c ust. 8 ustawy o CIT. Rozliczenie w przyszłości zależy jednak od dostępnego limitu w danym roku.
Kiedy limit kosztów finansowania dłużnego ma znaczenie?
Analiza limitu jest istotna przede wszystkim dla spółek korzystających z istotnego finansowania zewnętrznego lub wewnątrzgrupowego. Dotyczy to m.in. przedsiębiorstw realizujących inwestycje kredytowane, podmiotów finansujących zakup nieruchomości lub maszyn, a także spółek korzystających z pożyczek od wspólników lub innych podmiotów z grupy kapitałowej. Finansowanie nabycia udziałów może podlegać odrębnym ograniczeniom w zaliczaniu kosztów finansowania dłużnego do kosztów podatkowych.
Znaczenie limitu wzrasta również przy restrukturyzacjach, finansowaniu przejęć, emisji obligacji, refinansowaniu zadłużenia oraz zawieraniu umów leasingu. W takich sytuacjach konieczne jest ustalenie nie tylko wysokości odsetek, lecz także innych opłat i wydatków, które mogą zostać uznane za koszty finansowania dłużnego.
W praktyce trudności może wywoływać prawidłowe przypisanie kosztów do odpowiedniego roku podatkowego, ustalenie przychodów o charakterze odsetkowym oraz wyliczenie podatkowej EBITDA. Błąd w tym zakresie może prowadzić do zaniżenia dochodu do opodatkowania, konieczności korekty rozliczeń, powstania zaległości podatkowej i naliczenia odsetek za zwłokę.
Dlaczego warto przeanalizować finansowanie przed rozliczeniem CIT?
Weryfikacja limitu kosztów finansowania dłużnego przed złożeniem zeznania CIT pozwala ocenić, które wydatki mogą zostać rozpoznane jako koszty podatkowe, a które powinny zostać wyłączone i ewidencjonowane do rozliczenia w kolejnych latach. Ma to znaczenie dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania oraz planowania skutków podatkowych finansowania inwestycji.
Wsparcie kancelarii w zakresie limitu kosztów finansowania dłużnego może obejmować w szczególności:
- identyfikację kosztów kwalifikowanych jako koszty finansowania dłużnego,
- obliczenie nadwyżki kosztów finansowania dłużnego i podatkowej EBITDA,
- weryfikację rozliczeń kredytów, pożyczek, obligacji i leasingu,
- analizę możliwości rozliczenia kosztów wyłączonych w poprzednich latach,
- przygotowanie wyjaśnień i argumentacji na potrzeby kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego.
Potrzebna jest pomoc w rozliczeniu kosztów finansowania dłużnego? Skontaktuj się z nami.